Kasteelkanjers: Eddy Ridderhof

 Overgekomen van Excelsior debuteert Eddy Ridderhof voor Sparta op 16 augustus 1986 thuis tegen landskampioen PSV. De seizoensouverture wordt op het ruim halfvolle Kasteel opgevrolijkt met een optreden van Lee Towers, maar waar iedereen toch vooral de mond van vol heeft is het frisse spel van de gastheren. De net teruggekeerde coach Barry Hughes heeft een meesterzet bedacht door aanvallende middenvelder Silvio Diliberto de rol van inschuivende libero te laten vervullen.

Met de nodige bravoure lijken de Spartanen, op voorsprong gekomen dankzij Ronald Lengkeek,  af te stevenen op een verrassende winst, totdat Ruud Gullit in de slotfase voor de amper verdiende gelijkmaker tekent (1-1).

Naast alle lof voor ‘de Rotterdamse Gentile’ (Diliberto dus) zijn er veel complimenten voor het geheel vernieuwde middenveld. Met Johan Steur en Robin Schmidt is Eddy Ridderhof erin geslaagd om het afgehaakte ‘supertrio’ Edwin Olde Riekerink-Louis van Gaal-Roelf-Jan Tiktak te doen vergeten.

De overtuigende start betekent de aanzet tot een  ijzersterke periode van de dan 27-jarige ‘Mr. Ed’, die het ook naast de grasmat op Spangen uitstekend naar zijn zin zal hebben. ,,Hughes had daar best flink de hand in door voor veel sfeer te zorgen. Vrouwen, vriendinnen, andere relaties, ze kregen allemaal het gevoel dat ze erbij hoorden. Je kon het bijna een familie noemen. Wat daarbij zeker ook hielp was dat bijna alle jongens uit de regio kwamen, je begreep elkaar gewoon.”

Ridderhof heeft op het moment dat hij bij Sparta binnenstapt al aardig wat vergelijkingsmateriaal qua ambiance. Bij zijn jeugdliefde Feyenoord heeft hij deel uitgemaakt van een ‘gouden lichting’ met Bennie Wijnstekers, Joop Hiele, Sjaak Troost, Peter Houtman, maar is hij nooit echt doorgebroken. ,,Mijn pech was dat ik ook nog een kanjer als Michel van de Korput voor me had, waardoor ik maar weinig werd opgesteld.”

Vervolgens beleeft Ridderhof in het zwart-rood van Excelsior op bescheidener niveau zes goede jaren, die zijn stille ambities eigenlijk alleen maar voeden. Sparta is in die dagen voor hem het best denkbare stapje omhoog en die verwachting blijkt in Rotterdam-West ook lange tijd uit te komen. In zijn eerste dienstjaar mist Ridderhof geen duel, scoort hij zowaar viermaal en biedt de achtste plaats in de eindrangschikking perspectief.

Maar dan lopen de zaken in de nieuwe jaargang ’87/’88 toch anders dan voorzien. Voor de winterstop zijn de resultaten nog wel te pruimen, erna glijdt de Hughesbrigade steeds meer af richting gevarenzone. Dieptepunten zijn in de laatste week van februari de thuisnederlaag tegen VVV (0-1) en de afstraffing bij Feyenoord in de Kuip (5-1, voor welgeteld 8583 toeschouwers!). Waarna het Spartabestuur ingrijpt: Rob Baan neemt per 1 maart de taken van Hughes over, zoals gehoopt komt er inderdaad een andere wind te waaien.

Voor Ridderhof pakt die machtswissel evenwel ongunstig uit. ,,Eerder aanvoerder was ik, nu kwam ik tot mijn grote verbazing in de wissel te staan, daar kon ik natuurlijk geen genoegen mee nemen. Ik heb er dan ook alles aan gedaan om me terug te knokken, wat is gelukt.”

Sparta finisht in dat seizoen dan toch nog knap als twaalfde, maar duidelijk is wel dat ‘redder’ Baan alleen wil doorgaan op zijn eigen voorwaarden. ,,Rob wilde allereerst schoon schip maken, dat hield in dat de oudere en meer mondige spelers

konden vertrekken.”

Lang te treuren hoeft Ridderhof niet. Ambitieuze Eerste divisionist SVV, met Mercedesdealer John van Dijk aan het stuur, lijft hem graag in. Met de Schiedammers promoveert  hij in 1990 naar de Eredivisie, trainer van dienst is …..Dick van Advocaat, die volgens Ridderhof een puik elftal heeft gesmeed. ,,We waren zo’n beetje onverslaanbaar. Alles binnen en rondom de ploeg klopte ook, wat zonder meer de verdienste was van Adocaat. Van de biefstuk tot de bus tot de pionnen op het veld was het strak georganiseerd, zoals ik nog niet had meegemaakt, terwijl ik natuurlijk al  aardig wat vakkundige trainers had versleten.”

Kijkend naar de huidige situatie op zijn dierbare Kasteel staat voor Ridderhof dan ook vast dat Sparta met Advocaat de juiste man heeft binnengehaald om betere tijden af te dwingen. ,,Als er een iemand die dat kan, dan is het Dick, absoluut! Neemt niet weg dat het een loodzware klus blijft. Vooral de kwetsbaarheid achterin lijkt me niet zo een, twee, drie opgelost, maar nogmaals met Advocaat heb je wel een man in huis die altijd het maximale uit de mogelijkheden weet te halen.”

Zijn sportieve energie steekt Ridderhof tegenwoordig vooral in  ASWH, waar hij het tweede elftal onder zijn hoede heeft en hoofdtrainer Jack van den Berg bij het eerste af en toe assisteert. Een enkele keer draaft hij nog op bij de Sparta Legends. ,,Hans Hazebroek belt me wel telkens , maar ik doe alleen mee als het echt wedstrijden zijn. Voor slappe inmaakpartijen van 7-0 of meer, voel ik me, ondanks mijn 59 jaar, toch echt nog te fit.”