Kasteelkanjer: Silvio Diliberto

In de rubriek Kasteelkanjers wordt het vizier gericht op oud-spelers die Sparta in het roodwitte shirt extra kleur hebben gegeven. Deze keer is het de beurt aan Silvio Diliberto, de halve Italiaan die zich in de tweede helft van de jaren '80 op Spangen ontpopte tot een kapitale libero. Na zijn loopbaan als profvoetballer werd hij een zeer gewaardeerde 'kicker' in het American football namens de Amsterdam Admirals. Als trainer werkte hij de afgelopen jaren met succes in Qatar. ,,Nee, rentenieren is er nog niet bij.''

Het Kasteel, zaterdag 16 augustus 1986, de seizoensouverture Sparta-PSV is begonnen aan het laatste kwartier. De thuisploeg onder leiding van de teruggekeerde Barry Hughes staat niet alleen met 1-0 voor, maar is tegenover de Eindhovense 'miljoenenformatie' (met onder anderen Ruud Gullit, Ronald Koeman, Michel Valke, René van der Gijp, Eric Gerets) duidelijk de bovenliggende partij. Openbaring aan Rotterdamse zijde is de ditmaal als laatste man opererende Silvio Dilberto, die corrigeert en inschuift met de flair van een traditionele Italiaanse libero. Slechts één keer gaat het mis, waardoor Gullit kan toeslaan voor de niet echt verdiende gelijkmaker. ,,Iemand achter me riep Los, dus ik trok mijn hoofd in, ik dacht dat het Ed de Goeij was. Stom,'' herinnert Diliberto (inmiddels 52) zich als de dag van gisteren. ,,Achteraf bleek dat hij het niet was geweest. Wie wel? Misschien wel Ruud zelf, in elk geval gaven we zo onverwacht en eigenlijk onnodig onze zwaar bevochten voorsprong uit handen.''

Beste speler

De 'bijna-zege' is voor Sparta het begin van een goede reeks en betekent voor de 22-jarige eigen kweek Diliberto de opmaat naar zijn beste seizoen in de roodwitte hoofdmacht. Doorgebroken als linkerspits (inclusief droomdebuut op 2 mei 1982 met twee goals tegen NAC, uitslag 5-0) zijn z'n specifieke talenten nooit helemaal uitgenut, totdat Hughes op aangeven van zijn assistent Jan Nijman hem in de achterste linie posteert. Snelheid is daar niet van het hoogste belang, wel inzicht en techniek, heeft de Italiaanse Spartaan goed in zijn oren geknoopt, vandaar zijn zelfverzekerdheid van meet af aan. 

Uiteindelijk leveren zijn stabiele prestaties hem aan het eind van de rit een Delftsblauw bord op, als zijnde Sparta-speler van het Jaar. Die uitverkiezing is ook meteen het slotakkoord van Diliberto's voetballoopbaan op Spangen, want hij verkast naar Roda JC, tot verbijstering van menige roodwitte supporter. ,,Achteraf beschouwd heb ik daar misschien wel te snel getekend,'' zegt 'Dili' bijna 29 jaar later. ,,Ik was echter zo teleurgesteld over de aanbieding die ik van Sparta kreeg. Floor Bouwer sprak over een loonsverhoging van liefst 25 procent, alsof dat heel wat was. Maar als je van een gulden naar 1,25 gaat, dan stelt dat natuurlijk niet zo veel voor. Ik vond dat ik meer verdiende en dat vond ik terug in de aanbieding van Roda.''

Rob Baan

Op Kaalheide krijgt Diliberto het al gauw flink voor zijn kiezen, omdat trainer Rob Baan van hem hele andere dingen verlangt dan verwacht. ,,Glijden, tackelen, de beuk erin, het was helemaal niet mijn spel, dus vraag ik hem op een gegeven moment waarom hij mij heeft gehaald,'' aldus Diliberto, die bij 'de Koempels' in Kerkrade zijn echte draai maar niet zal vinden, ook omdat blessures hem veelvuldig aan de kant houden. In zijn vijf jaren in Limburgse dienst speelt hij wel Europees voetbal met ploeggenoten als Michel Boerebach, Henk Fraser, Alfons Groenendijk en John van Loen. Daarnaast blijk hij in het diepe zuiden zo goed te aarden dat hij en zijn Monique (plus even later zoon Lois) er voorgoed blijven wonen.

Na 3 operaties in 13 maanden en minder memorabele avonturen in de shirts van HFC Haarlem en FC Eindhoven denkt Diliberto in 1996 zijn sportieve carrière om den brode te hebben afgesloten, maar dan dient zich even later een buitenkans aan in de vorm van het American football: bij de Amsterdam Admirals kan hij, in navolging van oud-Ajacied Hans Werdekker, zijn uitstekende traptechniek botvieren als 'kicker'. In die hoedanigheid vliegt Diliberto liefst acht jaar lang vier maanden per jaar door heel Europa en ook de Atlantische Oceaan over en leert zodoende een heel andere wereld goed kennen. ,,Zaken die pas de laatste jaren in ons voetbal zijn doorgevoerd waren toen in het American football al normaal. Van alle wedstrijden werd er heel veel gefilmd en elke linie, elke speler werd onder de loep genomen en elke linie had zelfs een coach. De kantjes eraf lopen was er niet bij, want de beelden spraken voor zich, kortom het ging er allemaal zeer professioneel aan toe.''  

Hermes-DVS

Tussen het 'kicken'door heeft Dilberto de ruimte om als voetbaltrainer aan de slag te gaan, wat in zijn geboortestreek gebeurt bij Hermes-DVS en CVV Zwervers en later dichter bij huis bij Germania Teveren (net over de grens) en RKSV Groene Ster. Het echte serieuze werk als coach begint voor hem als hij in 2011 naar Qatar vertrekt, na een tip van Danny Hoekman die daar reeds werkt, belandt hij als hoofdcoach bij Muaither S.C, alwaar hij twee seizoenen verblijft.

Vervolgens wordt Diliberto in 2013 hoofdtrainer van Al-Shamal, waarmee hij het jaar daarop promoveert naar de Quatar Stars League. Over dat voorlopig laatste hoofdstuk van zijn 'jongensboek' spreekt de oud-Spartaan als een geweldige ervaring. ,,Over het voetbal daar wordt hier nogal denigrerend gepraat van 'ín de zandbak spelen', maar die tijd is allang voorbij, het niveau is behoorlijk,''  weet Diliberto, die het in februari 2015 voor gezien houdt en sindsdien zonder al teveel haast ('Nee, rentenieren is er nog niet bij') zoekt naar een nieuwe uitdaging.

Aan Sparta, door hem nog slechts op afstand gevolgd, bewaart hij nog steeds zijn allermooiste voetbalherinnering: ,,Die ongelooflijke stunt in de Europa Cup, tegen HSV in Hamburg. De geweldige vreugde-explosie na die verlenging en de strafschoppen, als ik eraan denk krijg ik weer rillingen.''