Home » Kasteelkanjers: Piet Wijnberg

Kasteelkanjers: Piet Wijnberg

maandag 26 februari 2018 - 19:00

In de rubriek Kasteelkanjers wordt het vizier gericht op oudspelers die Sparta in het roodwitte shirt extra kleur hebben gegeven. In de rij der memorabele smaakmakers belicht Louis Du Moulin ditmaal centrale verdediger Piet Wijnberg, een van de ‘helden van Hamburg’ die als onverschrokken Spartaan (periode 1985-1990) ook nog tweemaal werd gekozen tot speler van het jaar’.

Piet Wijnberg (van 20 oktober 1957) komt in de zomer van 1985 naar Sparta met de niet eenvoudige opdracht om de naar FC Groningen vertrokken John de Wolf waardig op te volgen. De voormalige Ajacied is dan door trainer Theo Vonk weggeplukt bij het een jaar eerder gedegradeerde DS’79, net voor de neus van FC Den Haag-baas Dé Stoop . ,,Het was de bedoeling dat ik met m’n maatje Cor Lems naar het Zuiderpark zou verhuizen, maar Sparta was doortastender bij de onderhandelingen. Bovendien stond er daar Europees voetbal op het programma. Dat ik De Wolf moest doen vergeten beschouwde ikzelf helemaal niet als een last. Ik wist wat ik kon en ging er gewoon met alles wat ik in me had in, zoals ik altijd had gedaan en altijd zou blijven doen.’’

Wereld van verschil
Binnen de kortste keren bewijst Wijnberg zich als een gouden greep en toont hij aan dat zijn anoniemere jaren na Ajax (1978-1982), bij achtereenvolgens Go Ahead Eagles, NEC en DS’79, hem als voetballer niet minder hebben gemaakt. ,, Ik kwam natuurlijk eindelijk weer terecht in een goed draaiend elftal, met jongens als Danny Blind, Ronald Lengkeek, Edwin Olde Riekerink, René Eijer, Silvio Diliberto, en Louis van Gaal niet te vergeten. Het was een wereld van verschil met Dordrecht, waar ik op het laatst de enige fullprof was en ’s morgens alleen met trainer Frans Körver een balletje kon trappen,’’ herinnert hij zich. ,,Anders dan Aadje Andriessen, met wie ik achterin een tandem vormde, moest ik het echt hebben van mijn inzet en onverzettelijkheid. Vergeleken met De Wolf was ik dan wel een halve kop kleiner, maar ik was sneller, wendbaarder en, als het moest, minstens net zo hard. Dat viel op het Kasteel in de smaak, want ik werd tweemaal gekozen tot Speler van het jaar, daarnaast nog een keer tweede, een keer derde en een keer vierde.’’

Bas van Noortwijk
Mooiste herinneringen bewaart Wijnberg, bijna als vanzelfsprekend, aan de Europa Cupavonturen tegen de toenmalige Duitse grootmachten HSV en Borussia Mönchengladbach. ,,Dat we Hamburg in het eigen stadion uitschakelden was een stunt waar niemand rekening mee had durven houden. Achteraf gezien was het voor Bas van Noortwijk eigenlijk niet eens zo moeilijk om al die strafschoppen te stoppen, die Duitsers wisten natuurlijk niet hoe ze om die dikke kont van hem moesten schieten, haha. Helaas liet daarna Gladbach zich in de volgende ronde niet meer door ons verrassen. Uit werden we met 5-1 aan de kant gezet, wat niet wegneemt dat we Sparta internationaal toch maar mooi even op de kaart hadden gezet.’’

Verkoop beste spelers
De roodwitte hoogtijdagen houden evenwel niet aan, constateert Wijnberg gaandeweg als vaste waarde voor de latere Kasteelheren Barry Hughes en Rob Baan. ,,Probleem was altijd dat Sparta zijn beste spelers moest verkopen om de touwtjes aan elkaar te kunnen blijven knopen. En wat ervoor terugkwam, dat was vaak heel wat minder. Zo raakte je een absolute topper als Juul Ellerman kwijt en zag je een twijfelgeval als pakweg Michel Beukers ervoor terugkomen. Zie je dan maar in het linkerrijtje te handhaven.’’

Sneller dan zelf gedacht neemt Wijnberg na het seizoen 1989-1990 afscheid van zijn Rotterdamse werkgever. ,,Ik had er best nog een jaartje aan willen vastplakken, maar Floor Bouwer kwam op een onbewaakt moment naar me toe en zei: Piet, we willen verder verjongen en jij bent al 32, tsja dan weet je wel hoe de vlag erbij hangt. Ik kreeg nog aanbiedingen van clubs als FC Eindhoven, daar ben ik niet meer op ingegaan. Bij de voorzitter van FC Hilversum kon ik aan de slag als timmerman, waarvoor ik ooit was opgeleid, aangeboden. Ik ben toen als amateur bij die club gaan afbouwen.’’

Wandelen
Tegenwoordig verdient Wijnberg (met Almere als thuisbasis) nog altijd zijn brood met het edele handwerk in de bouw, zij het sinds een jaar als zzp-er. Langs de lijn bij voetbalwedstrijden of in de sponsorboxen zal men hem niet of nauwelijks aantreffen. ,,Ik ontvang nog wel geregeld uitnodigingen voor rëunietjes en dergelijke, daar maak ik slechts zelden gebruik van. De laatste keer bij Sparta was het Rood-Witte Mannendiner van 2010, toen het elftal van Hamburg in het zonnetje gezet, dat was ook een geweldige avond. Vaak vind ik het echter zoveel gedoe voor wat het in feite voorstelt. De rit met de auto heen en terug, amper iets kunnen drinken, ik zie er eerlijk gezegd meestal snel tegenop en denk dan: Ik ga liever met m’n vrouw en de hond wandelen in het bos, wel zo relaxed.’’